Mbështetja e fazës luteale: progesteroni pas transferimit

Në një cikël natyral, pas ovulacionit trupi i verdhë në vezore prodhon progesteron, hormonin që e transformon mukozën e mitrës nga faza e rritjes në fazën që pret embrionin. Pa progesteron të mjaftueshëm, mukoza nuk mbetet e përshtatshme dhe shtatzënia nuk mund të vazhdojë. Kjo periudhë quhet faza luteale.

Në një cikël IVF me stimulim, medikamentet që përdoren për të parandaluar ovulacionin e parakohshëm dhe vetë marrja e vezëve e prishin këtë prodhim natyral. Trupi i verdhë nuk punon siç duhet, dhe niveli i progesteronit bie. Prandaj progesteroni jepet nga jashtë, që nga dita e marrjes së vezëve ose e transferimit, për të mbajtur mukozën gati. Në transferimet e embrioneve të ngrira me përgatitje hormonale, ku nuk ka ovulacion fare, progesteroni i jashtëm është i vetmi burim dhe është absolutisht i nevojshëm.

Progesteroni jepet në disa forma: vaginale (gel, supozitorë, tableta), me injeksion intramuskular ose nënlëkuror, dhe në disa raste oral. Studimet e mëdha kanë treguar se format vaginale dhe me injeksion japin rezultate të krahasueshme në shtatzëni kur përdoren siç duhet; prandaj në shumë qendra forma vaginale përdoret gjerësisht, sepse shmang injeksionet e përditshme dhe tolerohet mirë.

Kjo nuk do të thotë se të gjitha format janë të njëjta për të gjithë. Disa paciente kanë efekte anësore lokale nga forma vaginale; te të tjera, sidomos në lloje të caktuara ciklesh të ngrira, ekipi mund të preferojë injeksionin ose një kombinim, ndonjëherë pas matjes së nivelit të progesteronit në gjak. Zgjedhja është klinike dhe individuale, jo çështje e 'formës më të mirë' në përgjithësi.

Nëse harroni një dozë, merreni sapo ta kujtoni, pa dyfishuar dozën tjetër, dhe njoftoni ekipin nëse vonesa ka qenë e gjatë; një dozë e vonuar rrallë ndryshon rezultatin. Gjakderdhja e lehtë ose njollat gjatë përdorimit të formës vaginale janë të zakonshme dhe nuk do të thonë vetë se diçka ka shkuar keq; ato duhet të raportohen, por jo të shkaktojnë panik.

Efektet anësore si lodhja, fryrja, ndjeshmëria e gjinjve dhe ndryshimet e humorit janë të zakonshme dhe shpesh ngatërrohen me shenja të shtatzënisë ose me mungesën e tyre. Në fakt ato vijnë nga vetë progesteroni dhe nuk tregojnë asgjë për rezultatin. Kjo është një nga arsyet pse dy javët e pritjes janë kaq të vështira dhe pse testi bëhet vetëm në datën e caktuar.

Progesteroni vazhdon deri te testi i shtatzënisë dhe, nëse ai është pozitiv, zakonisht deri rreth javës 10–12, kur placenta merr përsipër prodhimin e progesteronit. Në transferimet e ngrira me përgatitje hormonale kjo kohëzgjatje është veçanërisht e rëndësishme, sepse nuk ka trup të verdhë që të ndihmojë. Kohëzgjatja e saktë vendoset nga ekipi juaj sipas llojit të ciklit.

Ajo që nuk duhet bërë është të ndalet progesteroni vetë, sepse 'ndihem mirë' ose sepse testi doli negativ para datës. Një ndalim i parakohshëm në një shtatzëni të hershme mund të jetë i dëmshëm. Nëse testi është negativ në datën e caktuar, ekipi do t'ju thotë kur ta ndaloni; nëse është pozitiv, do t'ju thotë deri kur ta vazhdoni.