Binjakët pas IVF: çfarë kërkon një shtatzëni binjake

Një shtatzëni binjake e ngarkon trupin e nënës më shumë: vëllimi i gjakut, kërkesat ushqyese dhe presioni te organet janë më të mëdha. Kjo e rrit rrezikun e disa ndërlikimeve që dihen paraprakisht: lindja e parakohshme, që është më e shpeshta, hipertensioni dhe preeklampsia, diabeti gestacional, anemia dhe një rritje më e ngadaltë e njërit prej fetuseve. Asnjë prej këtyre nuk është e sigurt që do të ndodhë, por të gjitha ndiqen aktivisht.

Pas IVF-së, binjakët vijnë më shpesh nga transferimi i dy embrioneve, por ndonjëherë edhe nga ndarja e një embrioni të vetëm. Prandaj ekografia e parë ka një detyrë të rëndësishme: të përcaktojë sa qese dhe sa placenta ka. Ky detaj, i quajtur korioniciteti, është ndoshta informacioni më i rëndësishëm i gjithë shtatzënisë binjake.

Kur secili binjak ka placentën e vet, shtatzënia quhet dikorionike; ky është lloji më i shpeshtë dhe më i sigurt. Kur binjakët ndajnë një placentë të vetme, shtatzënia quhet monokorionike, dhe ajo kërkon ndjekje shumë më të afërt, sepse enët e gjakut të përbashkëta mund të krijojnë një çekuilibër mes dy fetuseve, i njohur si sindroma e transfuzionit binjak-binjak. Ky lloj ndiqet me ekografi çdo dy javë që nga tremujori i dytë.

Përcaktimi i korionicitetit bëhet më saktë herët, para javës 14, dhe kjo është arsyeja pse ekografia e parë e hollësishme është aq e rëndësishme. Të dish llojin e placentës që në fillim do të thotë të dish saktësisht sa shpesh dhe çfarë duhet kontrolluar për pjesën tjetër të shtatzënisë.

Shtatzënia binjake ndiqet me ekografi të rregullta për të parë rritjen e secilit fetus dhe sasinë e lëngut amniotik, zakonisht çdo 4 javë te dikorioniket dhe çdo 2 javë te monokorioniket. Presioni i gjakut dhe urina kontrollohen në çdo vizitë për shenjat e preeklampsisë, dhe bëhet testi për diabetin gestacional. Hemoglobina ndiqet për aneminë, dhe shpesh rekomandohet plotësim me hekur dhe acid folik.

Nëna mund të ndiejë më shumë lodhje, të përziera dhe fryrje se në një shtatzëni të zakonshme, dhe kjo është e pritshme. Ajo që kërkon vëmendje janë shenjat e lindjes së parakohshme: kontraksione të rregullta, dhimbje e vazhdueshme në pjesën e poshtme të shpinës, presion në legen, ndryshim i sekrecioneve ose rrjedhje lëngu. Këto raportohen pa pritur, sepse te binjakët lindja e parakohshme është rreziku kryesor.

Te binjakët, lindja zakonisht planifikohet para termit të plotë, sepse rreziku për fetuset rritet nëse shtatzënia zgjat shumë. Për binjakët dikorionikë pa ndërlikime, lindja planifikohet zakonisht rreth javës 37; për monokorionikët pak më herët, rreth javës 36. Këto janë udhëzime të përgjithshme që ekipi i përshtat sipas rrjedhës.

Mënyra e lindjes, vaginale ose me prerje cezariane, varet nga pozicioni i binjakut të parë, nga lloji i placentës, nga rrjedha e shtatzënisë dhe nga preferenca e nënës pas një bisede të plotë. Të dyja mund të jenë të sigurta në kushtet e duhura. Plani diskutohet herët, jo në ditën e lindjes, që nëna të dijë çfarë të presë dhe të mos ketë surpriza.